Skąd wzięły się jarmarki?

Jarmark – krótka historia

Jarmark – (niem. Jahrmarkt – targ doroczny), rodzaj targu średniowiecznego o znaczeniu ponadlokalnym, będącego centrum wymiany towarów handlu dalekosiężnego. W średniowieczu jedna z podstawowych form wolnego handlu, głównie hurtowego. Jarmarki organizowano corocznie w stałych terminach, najczęściej przy okazji święta kościelnego. Przywileje świeckie i kościelne gwarantowały kupcom bezpieczeństwo osobiste i nienaruszalność mienia (pokój jarmarczny, pokój królewski, pax Dei), a miejscowe władze miały obowiązek ograniczyć na czas jarmarku cechowy monopol sprzedaży i nadzorować prawidłowość dokonywanych transakcji (miary, wagi, ceny). Jarmarki trwały od 1-2 dni do 2 tygodni. Niekiedy na jarmarkach czas ten dzielono na terminy wystawiania towarów, zawierania umów i rozliczania zobowiązań. Masowy napływ na jarmarki kupców i klientów przyczyniał się do rozkwitu miast jarmarcznych. Od początku XII wieku funkcjonowały jarmarki, na których wymieniano towary z Bliskiego Wschodu oraz zachodniej i północnej części Europy. Najpopularniejsze były jarmarki szampańskie. Jarmarki pełniły również rolę wystaw i giełd towarowych, a transakcje oparte były głównie na kredycie. Rozwijały się rozmaite formy zobowiązań i spółek handlowych. W XVI wieku wraz z rozwojem komunikacji i pojawieniem się nowych form handlu rola jarmarków znacząco się zmniejszyła.

Wraz z rozwojem gospodarki w kierunku kapitalistycznym, zmianie uległ charakter targu. Jarmarki przestały być punktami obrotu towarowego, a stały się wystawami wytwórczości (inaczej też wystawami powszechnymi). Targi towarowe niemal całkowicie przestały egzystować w wieku XIX, ale niemal natychmiast w ich miejsce zaczęto organizować wspomniane wyżej, targi prób i wzorów. W latach 1900-1924 narodziły się targi wzorów: w Paryżu (1904), Lyonie (1916), Bazylei (1917), Brukseli (1919), Padwie (1919), Mediolanie (1920), Barcelonie (1920), Poznaniu (1920), Wiedniu (1921), Insbruku (1923), Marsylii (1924) i Kolonii (1924).

Wymiana handlowa oparta o wystawiennictwo prób i wzorów, okazała się być dochodowa i satysfakcjonująca gospodarczo. Organizacja jarmarków pociągała za sobą rozwój całej koniunktury, a mianowicie hotelarstwa czy transportu.

Dzisiaj we wszystkich krajach na świecie, w których narodziła się i utrwaliła tradycja organizowania targów, dąży się do powstania targów wyspecjalizowanych, ukierunkowanych tematycznie.

W Polsce jarmarki upowszechniły się w XIII wieku w Gdańsku, a w wiekach późniejszych we Lwowie, Łucku, Grodnie, Wilnie (głównie produkty leśne); Jarosławiu, Przemyślu, Przeworsku (woły); Krakowie, Sandomierzu, Kazimierzu Dolnym, Płocku, Toruniu (zboża) i Lublinie (wina węgierskie, zboża, woły).

Źródło:  bryk.pl – Strefa wiedzy